Het Volk God's, Menschenharten

NEGENDE HOOFDSTUK.

I.

Het heele Chanoeka-feest lang bleef er een onwezenlijk-triest en machteloos zwijgen wrokken tusschen Josua en Rebecca. Zelfs toen Sak met onkiesch-zinspelende spotpretjes, vader en dochter bij elkaar wilde brengen. Ook oom Salomon schonk gul den gekruiden wijn van zijn humor, nu hij met een straathandeltje pas een aardig winstje had weten te veroveren. Opgewonden vroeg hij Sak Hereira:

— Wat bin je zoo laat?

— Waasjviel,... me wijf lee op me hemp...

Met galmstem verklaarde Salomon, dat hij noü, nou het negotietje een beetje ging, misschien wel ereis kans had bij Lizonne! Als gids in het jiddisch, voor reisgezelschappen uit Palestina...

— Versta wèl,... Rachel... bij Lizonne... gróót in hét wereldreis... addeproï!... Och, 't is maar gijn... maar van sjtos kompt wel ereis erns!...

Salomon's stem beierde en zijn bakkebaardjes vlocht hij tot sik...

—Werom zal ikke niét meekenne?... Mot ikke in de brijpot vastkleve?... Bin ik zoo'n gadol dei'oh?... Versta wèl... gróót- en klein-munt heb ik plentie bij de hand... Versta wèl... azze ze 't maar nie uit me jatte vrage!... Me jiddisch spreek ik as me Engelsch en me Fransch...

— Pas maar op, mit je heupjicht... as ze je maar ■ niet as slaaf verkoope bij die zwarte piegems van Arebiere... je wéét wel!... lolde oom Sak mee.

Oom Salomon, het bakkebaardje tusschen de

Sjtos: scherts. — Gadol dei'oh: een verwaande kwast.