Het Volk God's, Menschenharten

307

Hereira wel ranselen! Dat mooie schepseltje, zijn eigen dochter, zoo vuil te pesten... bah!

Josua bleef zich steeds verzetten tegen Rebecca's terugkeer. Tante Truddie's triumf scheen voorbarig geweest en al haar vinnige roddelarijen verheftigden zich opnieuw. Zij probeerden Josua allemaal te overrompelen. De jongens vloekten en raasden. Zusters en broers verklaarden Hereira ronduit mesjokke. Weduwe Aboab's verwijtstem, klonk huilerig als een halfverstopte piston. Zij griende er ,,echt" bij.

Maar Josua bleef halsstarrig weigeren.

Het benauwde hevig oom Salomon's hart.

— Ken je dat ooit veur 't Opperweze verantwoorde, Jozewa?... Versta wèl...

— Amin wie amin!...

Ook oom Salomon, diep ontroerd en gebroken van verdriet, schreide. Hij was dol, razend-dol op zijn lieve, zachte nichtje Rebecca. Hij vond Josua's houding wreed en een ramp voor het heele gezin.

Hereira smoorde snikken en volhardde. Maar nu was er Chanoeka, het sterrelende lichtjes-feest; zei hij 's morgens Hallel in zijn gebed. Dat feest was voor Josua, Rebecca en familie, jaren en jaren lang, heerlijkste wintervreugde geweest. Josua had Rebecca op zijn manier, heel brokkelig, het historisch gebeuren verteld en de schoone herdenking van de dagen der verschrikking en bevrijding verklaard. Rebecca had maar een heel vage en gebrekkige voorstelling van Heidensche Syriërs. Toch rilde zij bij het verhaal van Antiochus' tempelroof, zijn slachting en bloedwreed-heid onder de Joden. Er bonsde verrukking in haar op, toen zij hoorde van dien koenen ouden Mattith-jahoe uit Modü'm en zijn vijf opstandige zonen, onbevreesde vechters, die de heidensche Zeus-altaren te gruizel sloegen. Vooral de geweldige, opstandige Juda, die zich niet wou onderwerpen, verrees in

Hallel: feestpsalmen.