Het Volk God's, Menschenharten

303

smakten. Zijn zwart-vurige en vochtige oogjes fonkelden van genot, als hij zoet at en tegelijk keuvelde. Jacob Berg bewaarde zijn laatsten cent voor kransjes; voor maanzaad, cake en vetbolussen. Maar alléén van zijn zakgeld snoepte Jacob Berg. Want hij was een braaf, allewel wat weemoedig huisvader. Hij nasjte alleen als hij kón besjollemen; maar dan ook weergaloos. Hij at zich dronken aan zoet, als bijen aan honing. Hij was een eersteklas-bontwerker, die als baasje met twee knechts arbeidde, en zelfs opheden nog ״stukken geld" verdiende. Hij had vroeger in Parijs gearbeid, onder de Polleekem. Jacöb Berg woonde op de Sint-Anthoniesbreestraat in een diep, donker onderhuis. Hij zag er uit als een bedelaar en vuil als modderlaarzen. Maar zijn vrouw moest prachtig en kostbaar gekleed gaan en zijn kinderen ook. Hijzelf telde niet mee, wanneer hij maar zijn ״zoetje" kreeg op tijd. Hij liet er zijn bonzen met kazer voor staan. Al hield hij ״abnormaal-mesjokke" veel van zoet, hij was toch iemand, die denken kon en meer dan een afgietsel van de bedriegelijke wereld had gezien. Toch geloofde hij halsstarrig, dat Palestina naar ׳bolussen en broodjes-met-pekelvleesch riekte; naar koek en keekjes, naar worst en lever met

een bijtende klodder mosterd erop...... Hij praatte

graag met Bram Neeter, den teringachtigen patissier, die zichzelf nog grager hoorde. Zij babbelden over droevige, griezelige filmstukken, over negotie, teuges-woordig geen brooge en geen slooge meer an... Zij keuvelden over alles-wat-er-omging in de buurt. Als het maar een beetje vreemd en beangstigend klonk. Het deerde Bram Neeter niet, dat zijn zoetvreter en zoetlikker er zoo modderkleurig uitzag en voor zijn toonbank verscheen als havelooze rabauw. Vandaag

Nasjte: s-noepte. — Besjollemen: betalen. — Polleekem; Poolsche Joden. — Bonzen met kazer: aardappelen met vleesch. — Geen brooge en geen slooge: geen zegen en geen geluk.