Het Volk God's, Menschenharten

302

spitst. De venters gunden zich geen spatje. De massematte moést weg. Er wroette vrees voor verloren-gaan van waar en winst. Oudbakken rommel verstonk... De Joden hadden geen tijd meer voor Hoogfeesten, laat staan voor doodgewone herdenkingsdagen; voor Chanoeka, dat geen werk-onthouding en optotsching van de bullen eischte. De Joden waren allemaal liberaal, liberaal!... Zoo zongen en kreten zij tusschen de Chanoeka-vlammetjes, vlakbij Godshuizen en sjoeltjes.

De patissier Bram Neeter, de bemazzel, redeneerde breeduit. Hij stond teringachtig-uitgemagerd en gebogen achter zijn toonbank, zonder niegisj. Zijn gezicht was safraan-geel, vol roetige vlekken. Hij knipperde heftig met de krakoogen. Op heilige Feestdagen ópen hebben en verkoopen was geen afvalligheid, maar nooddruft. De een zwiepte den ander vóórt. Zij gunden elkaar geen spak. Als je je winkelzaak op hooge Feestdagen, op Sjabbes teugeswoordig sloot, kon je onmiddellijk ergens hijschblok en touw huren, om te verhuizen; kon je je woning niet meer betalen. Vroeger zeien ze allemaal, bo sjabbos bo menoego... Teugeswoordig was het net andersom... hoe eerder Sjabbes, hoe eerder onrust.

Bram Neeter sprak graag en luid, al knipperden zijn oogen pijnlijk, alsof er zand in brandde. Zijn klanten beaamden of bestreden den uitgemagerden winkelier en keken schuw naar de, telkens zich krampachtig-vertrekkende safraanwangen. Wat Neeter zelf weer nerveus met de krakoogen deed knipperen.

— Nou ja, vroom... en van-de-bedeeling is niet 't zelfde!...

Zoo oordeelde Jacob Berg, een verknochte klant van Neeter, verzot op zoet. Het zoet kon hem niet mergzoet genoeg zijn. Zijn vleezige lippen smulden en

Optotsching: kleerenopschik, — Bemazzel: geluksvogel. — Niegisj: bijgeloof. — Spak: duit. — Bo sjabbos bo menoego: komt Sabbath, komt er rust.