Het Volk God's, Menschenharten

297

geest; een vrijgeest zelfs, een apikaures. Sjekaug!... pruttelden zij. Maar hij hiéld van de menschen. Hij was een gesjiewes, een goedhartige engel voor ge-sjochte jongens, om wier angst en verdriet hij zich altijd innig bekommerde. Zij kochten dolgraag van Maupie Nagel; een onvervalschte birjoh. Er rustte mazzel en brooge op al zijn massematte. Ook zijn huisbewoners waren zeer gesteld op joligen Maupie. Hij spotte en hekelde wel, maar hij had alles voor zijn woningen en voor zijn huurders over. Hij was een wonderlijk-gulle huisbaas, idioot-goedhartig. Eigenlijk een lummel, een lobbes, met al zijn heete, plagende praatjes. Aan iedere actie tegen huur-woeker, deed hij zélf mee, tot ontstelling van zijn concurrenten.

Met ongehuichelde orthodoxie spotte Maupie nooit. Zijn vleezige stem liet ze met rust. Het zou ook lage risjisch geweest zijn in het huidige wereldgebeuren, vond Maupie. Wanneer hij alleen maar dacht aan den moorddreiger Hitier, die stinkende hyena van de crisis, dien Haman van tegenwoordig,... dan kreeg hij al een halve verstikking van woede in zijn strot. Maar huichelaars, mond-vromen onder de Joden, verachtte en hekelde hij even onverzoenlijk. Deed Scholem Aleichem ook, van wien hij veel had gelezen. Vurig-vlug en lenig van bewegingen, ondanks zijn corpulentie, spotte hij altijd en overal. Zijn eigen zwabberbuik schudde van den lach, om Maupie's streken. Voor Josua Hereira had hij den grootsten eerbied. Die was vreesachtig, schuchter en zacht als zijn ringbaardje. Hereira's jongens daarentegen, vervloekte Maupie, al noemden zij zichzelven goigomers. Dat waren geen ménschen; dat waren wilde beesten,

Apikaures: verbastering van Epicurus, godloochenaar. — Birjoh: een meester in zijn vak. — Mazzel en brooge: geluk en zegen. — Massematte: goederen. — Risjisch: boosheid, — Scholem Aleichem: pseudoniem van den Oost-Joodschen schrijver Rabinowitz,