Het Volk God's, Menschenharten

292

Zijn handen en beenen trilden; zijn wangen dorden weg.

Truddie zag het niet. Ze triumfeerde. Het allerergste verzet tegen Rebecca was gebroken. Ze had Josua's vastbeslotenheid ingescheurd. Tante Truddie begreep wel, dat de krankzinnige stijfkop Josua nooit-en-de-nimmer zou toegeven; dat hij nooit-en-de-nimmer zou dulden, dat een Rozenheim zijn woning betrad; maar tegen Rebecca was er althans het hevige verzet niet meer. Want diep onderin voelde Truddie, dat Josua geen oogenblik toegaf tot instandhouding van het gezin. Haar broer had maling aan Sem's bulderen en ze begreep zijn wegloopen uit huis, wanneer de dingen hem té na de ziel raakten. Hij had maling aan Moos, aan Jaap, den vechter van de mesjokkene Olympiade, dien ze voor haar part maar naar de rasjmedaï moesten sturen. Ja, haar broer Jozewa had, als puntje bij paaltje kwam, maling aan allemaal, al klonk zijn stem nog zoo schuw, beverig en angstig. Truddie kende Josua's zachtheid, maar ook zijn onwrikkelijkheid. Het was haar broer's smartelijk verlangen naar zijn engel, een hongerend verlangen, dat al begon te roepen, te krijten, te gillen in hem, zonder één klankje ervan te uiten.

IV.

In scheemrige huiskamers en gapend-donkere vertrekjes, op alle étages, dansten en flakkerden in den avond, geheimzinnige lichtjes van Chanoeka, het zacht-glanzende, Joodsche Inwijdingsfeest; herdenkingsfeest van het stille wonder der Hebreeuwsche helden uit verre tijden, meer dan tweeduizend jaar her... Israël's feest, onder het vaandel-flapperen der Hasmonéën.

In grauw-enge Zandstraat en aschtintige Zand-