Het Volk God's, Menschenharten

289

afhield. Zijn kroost zou hem, tegenover Rozenheim nooit en nimmer tot meineedige maken. Rebecca aanbad haar moeder en sprak nooit den naam van een Rozenheim uit. Hij wist diep, diep van binnen, dat ze liever wilde sterven dan met een Rozenheim te ver-keeren. Daar was niets hoogdravends in...

En nu, nü dat ongelooflijke, afgrijselijke, dat godde-loos-wreede en schennende van haar, zijn vleesch en bloed, van zijn en Judith's dochter; een daad, die vervloeking en verdoeming over hen allen brengen zou... Josua kon er niet aan denken. Hij voelde, dat hij krankzinnig zou worden. Zijn eigen kind, dat hij blind lief had als geen ander sterveling ter wereld; dat kind had zich inéén met zwaardscherp en vuur, tegen vader en tegen moeder gekeerd. Dat eigen kind had hem nu dom gehoond, bespogen; in het gezicht geslagen. Met haar daad had ze alles van zijn eed bespot, zijn verder leven verwoest en zoo diep en scheurend gekneusd en gewond, dat er nooit meer iets te heelen viel.

Dat was erger dan een foltering, erger dan de dood. De blinkende kroon van zijn eer had zijn eigen kind hem van het hoofd gerukt; zijn eer, zijn hoogste kabot, van hem en Judith-zaliger. Ze had er op gespogen en ze onder de hakken vertrapt. Zij, zijn naaste bloedverwant, ze had hem onder gillenden hoon voor heel de wereld te kijk gesteld als een armzalige, wraakzielige nieteling, een dwaze wrokker, een blinde zwerver in den haat...

Hoe kon het Rebecca ooit wél gaan?... Hij was van binnen voor haar gestorven en zij voor hém! Die jongen, die zoon van Rozenheim had zijn kind niét geroofd. Zij wilde zélve! Josua verlangde ook niet te weten, wié ze saamgekoppeld had. Wat Truddie, Salomon, de jongens brabbelden; hoé zij ook zijn ooren dichtspijkerden met barsche vloeken, hij weigerde te luisteren. Het deerde hem niet meer.

Menschenharten.