Het Volk God's, Menschenharten

288

Zeker, de Eeuwige bleef rechtvaardig in al Zijn wegen. En de Joodsche Leer, de heilige Leer, was hem een innerlijk vuur in de ziel... Maar de kleine kriel-mensch, de niksweter, de domoor als hij, bleef laf en wankel. Het viel voor Josua zelf ook heelemaal anders uit. Want terwijl hij dacht zich van zijn wrok te verlossen, door Rozenheim star te negeeren, en hem hiermee tot bloedend wroegen, inzicht en benauwing te brengen, werd zijn haat, van den dag af, waarop Henri de daad tegen Judith en hem verricht had, ook in eigen wezen snijdender, dieper, ingewortelder, knagender, bijtender van pijn. Ook al herhaalde hij: de Heere zal eens hém treffen in zijn hoogmoed...

III.

Drieëntwintig jaar, van even vóór Rebecca's geboorte, was hij nu al met dat gebeuren bezig. Met den huiveringwekkenden smaad, Judith en hem aangedaan. Hij voelde zélf wel het brandend-zondige enmeedoogen-looze van dien haat-afschuw. Hij had jarenlang, dag en nacht gebeden, dezen starren wrok van zichzelf te zien afgelicht. Hij was nooit tegen een ander wraakzuchtig geweest. Maar haat en afschuw bleven hem verstikkend omkronkelen. Hij kon, kón er zich niet uit losworstelen. Zulk een woedende en geeselende schrik-macht had zijn woord nog bijwijlen, dat de ontembare jongens, — ook de tierend-ruige Esau-mensch Sem, — zich betoomden en Henri niet naderden.

Langzamerhand was zijn bloem opgebloeid, zijn engelmooie Rebecca. En altijd had hij in haar, Judith gezien. In haar bloed was de smaad tegen moeder lévend overgegaan. Nog onlangs had ze hem beschermd tegen dolle woede-uitvallen van Sem, toen Josua hem van zijn aandrift, oom Henri te bezoeken,