Het Volk God's, Menschenharten

287

op het been deed beven. Zij kende vaders bijtenden en onverdringbaren afschuw van al wat Rozenheim heette. In Rebecca's oogen had Josua, — zoodra zij zich slechts éven bewust werd, — het schemerige gloeien gezien van haar afgrijzen voor die noodlottige familie. Ook in dat meisje met haar oprankende, trotsche gestaltelijn, hunkerde instinctief een vergel-dings-begeerte tegenover moeder en tegenover allen die om Judith treurden. Josua had dien oom Henri. schril-in-haat, met heftig-onverzettelijke kracht en ongebogen nek, uitgestooten bij Judith's begrafenis, omdat hij hem verachtte. Rozenheim, even onbedwingbaar als vrouw en kinderen, met hun angelende kwaadsprekerstongen. Josua had zijn leven lang met ״slachter" Sem geworsteld en gevochten en al de jongens letterlijk magisch bezworen, ondanks brandende zorg, dat zij rijken oom Henri geen geld zouden afpingelen. Deze daad was en bleef Josua's allerhoogste trots. Eén schepsel althans zou er zijn, dat niet bukte voor dien duiten-duivel; één, dat niet likte en flikflooide; dat dezen schijnmensch bleef verafschuwen met dezelfde drift, waarmee hij hem had toegekreten, drieëntwintig jaar her, vóór Talmud Thora. Dat was Josua's wraak: onwrikkelijke negatie van den smader, met vrouw en gezin, opdat Rozenheim in wreedste wroeging ééns zijn laagheid vól zou

beseffen...... Dat was Josua's koesterende hoogmoed

geweest; hoogmoed tegen den man, die zich aan Judith, zijn engel van een vrouw, zoo laaghartig vergrepen had. Dat was de man, tegen wien hij, bij den Eeuwige had gezworen; voor wien hij dood zou blijven, nu en later; de man van wien hij nooit meer één halve cent zou aanvaarden. Eêr zouden zijn handen afrotten. Wiens gebroed hij nooit meer zou willen zien en spreken... Want alles van dien kant zou hem ongeluk worden.