Het Volk God's, Menschenharten

276

Roefie troonde, Roefie de Gaapster, had zij nog veel meer gezien en afgeluisterd. Oók al naar de rasjmedaï!

Weduwe Aboab, in haar aanminnige molligheid, onderwierp zich geheel aan Truddie's maagdelijk gezag. Zoo tooide Truddie haar nestje gelijk zij, en niet gelijk de hoogboezemige weduwe het begeerde.

Truddie vond het een groote kabot,...... meneer

Rozenheim op haar woning te ontvangen! Al geneerde zij zichzelf lichtelijk. Want zij sliép ook in de ontvangkamer. Maar de eer was haar te machtig, om zich dat te laten ontgaan. Zij wist zich echter niet te wenden en te keeren voor dien mooien, schatrijken jongen en voor ,,nichie Bekkie". De zuivere verdade! Nou stond zij toch óók ereis vlak met haar neus op het weeldewonder van het Museumplein,... op dien zoon van Henri Rozenheim, dien vorst, dien halven god; al was het dan in het vertrek, waar zij óók sliep en waar haar ondergoed hing. En al zag die jongeman, wat zoo een mooie jongen, van een meisje eigenlijk niet mocht zien!... Nou ja!

Met zuster Aboab smonselde zij heimelijk-dubbel-zinnige babbeltjes, die haar, zinnelijk-verborgen, gesmoord-beschaamd deden gichelen en blozen om het geval...

IJverig-kuische tante Truddie begreep, dat nichie Bekkie zich op zoo een „beeldschroone" jongen wel moést verlieven, met ziel en lichaam. Als die knappe Uriël met zijn mooie oogen, alleen maar naar Truddie keek, was zij al in de war; dan smolt zij geregeld!...

Gekkigheid, zij was toch ook nog 'n meisie!...... En

toch, zij, godbeware, was nooit op een man mesjokke geweest... a nega!... De rechte soort, al die vuiligheid en onzedelijkheid, die poppekast in het donker! Ja, ze was daar an het heete bloed van Reintje Plukker annex!... Had zij te veel hoogmoed, te veel kabot voor.

Rasjmedai: duivel. — Kabot: eer.