Het Volk God's, Menschenharten

274

's aves soms nie overend-staan van de pijn in ze rug... Gistere heb ie bloed gespoge, om as Lagendaal 't veld uit mos... die voetballer... 't ״Kenon" noeme ze hém, versta wél... 't kenon... 't kenon was gewond!... De verkeerde wereld... versta wèl... Want meestal verwondt 't kenon toch 'n ander?...

Rebecca glimlachte.

— Je vader zwoegt ook nog mit ze lappies... Die is óók kepore en doodmoei, as ie eenmaal zit... As ik

op me ouwe dag, versta wèl...... van de fabriek bdn

gekomme... stinge me arme stijf as latte... 'n Werkman is maar 'n uitwerpsel!... Maar dié rasjangs... die binne nooit te moe om tespringe... diewoestelinge... Atteproï... zóó is vader binne 'n jaar kepore...

Rebecca sneed zijn zin af, dolgesohrikt:

— Stil, oom Salomon!

Tante Truddie daarentegen beweerde, dat Josua er wel heel gauw overheen zou zijn:

— Wat ikke je brom!

Haar geelgrauw muizensnoetje bloosde in roddelgenot. Het kwaadspreken nü, op haar eigen weldoener-broer, doorstookte weer haar bloed...

— Bekkie, wees stil... Ja, hij ken daar zonder jou... a nega!... Zwijg stil... za-je zien hoe gauw ie an je

terugroep...... Doent ie als rogatives...... Chanoeka

zonder Bekkie... de rechte soort!... En... en m'alekro mucho!...

Rebecca sidderde.

Magere oom Sak jeukte zijn grijzen kop. Altijd keek hij schuin langs iemand heen met zijn glazerige oogen. Ze hadden allemaal gelijk, meende hij... En wat „rotje" brabbelde, Truddie Rotje, nou ja... dat

wezentje knaagde iedereen van mekaar...... 't heele

menschengeslacht!

Igmaniz noch goede Rebbe Herschel vertoonden zich meer. Dat vond Rebecca voor vader een slag.

Kepore: stuk. — Rogatives: smeekbeê. — Me alegro mucho (Spaansch): doet me genoegen.