Het Volk God's, Menschenharten

266

Josua scheen van zijn stoel, uit zijn slinkende verschrompeling plots óp te groeien tot een dreigendbeangstigenden vernielreus. Eén oogenblik slechts. Toen stortte hij voorover op de tafel, onder scheurend brulgegil, een soortvan schreiend-uitgestooten jammer-geloei. Zijn gezicht verstuipte, als in een lach-ontzetting van krankzinnige wanhoop. Half-overeind, over de tafel, het schokkende hoofd naar Rebecca opgericht, schenen zijn twee kromgevingerde handen haar te willen grijpen met een instinctief-wreed wurg-gebaar. Een tweede waanzinnig-toornige huiljammer scheurde Josua's keel uit, als van een dolgemarteld beest. Hij wou, al amechtiger hangend over de tafel, de oogen dol-brandend en wild naar Rebecca geheven, met woesten walg en afschuw in het verwrongen lachgelaat, spreken. Maar er klonken alleen heesche, ongearticuleerde stootklanken. Tót Josua's adem stokte...

Rebecca, van haar stoel opgesprongen, wankelde ontzet weg van het muurtje, waartegen Judith's onbeschermd portretje schommelde.

Josua strekte weer de handen in wurgend grijpge-baar, maar een verlammingsschok doortrilde hem. Zijn oogen rolden akelig in het wit, als bij een epilepticus. Hij kon niet meer hangend staan over de tafel. De ontkrachte beefbeenen zonken onder den saam ge-stuipten romp weg. Even, in een ijselijk-jammerend kermgeluid, stiet zijn verkrampte beefmond er nog uit......

— O Eeuwige, vervloekt... bin ik!... Dat... dat is erreger... as... as 'n goy!...

Toen draaide Josua dwars van de tafel af, hief het onherkenbaar-grauwe gelaat één tel naar den ׳hemel en stortte bewusteloos neer.