Het Volk God's, Menschenharten

264

ze ging, ook nooit en nimmer uit zichzelf op een Rozenheim zou komen. Zij tastte in een schroeiende leegte. Zij beefde. Het jammerde hartstochtelijk-gesmoord in haar,... hoé omzichtig hem voor te bereiden? Hoé,... om het hevige schrikken te temperen?...

— Nee vader,... 't is een Jodenjongen...

— Noh, nóh?... drong Josua geëmotionneerdaan... Noh! Wat is 't dan, gezegend kindje?... Dan is toch alles goed?... Al was ie 'n koperslager...

Hij verslikte zijn stik-benauwing.

— Je jonge is toch geen inbreker, sjemabenie... hij is toch geen dief, geen gawwer van Mottige Manus, die gezeten heb?...

Nog probeerde Josua, in zijn koortsachtig-door-vretend verdriet, te schertsen, om zijn lieveling Bekkie gerust te stellen. En toch zat hij ineengedoken, vol siddering en angst te wachten op wat er volgen zou...

— Ja vader,... hij is wél 'n Jood!...

O lieve god, dat het zoo heet, kermend in haarzelve wrong en snijdend haar binnenste uitgescheurd moest worden, eêr zij voluit spreken kon! Zij had met vadertje al zooveel leed, zooveel vernedering en ongeluk meegemaakt. Maar ook zooveel stille vreugde, op Sabbathavonden en feestdagen...

Weer, klankloos-heesch, drong hij aan, na Rebecca's bekentenis, dat hij Jood was:

— Noh... wat dan?

— Zijn vader en moeder leven alletwee...

— God laat ze alletwee gezond, schat,... zegende Josua gul... Maar kindje... wat is d'r dan mit je?... Je ziet d'r uit... néé!... Is 't dan zóó iets verschrikkelijks?...... Allemogenste Vader, me Bekkie...... wees

toch wijs!

Rebecca smeekte weer God's hulp af in haar bijtende eenzaamheid. Diep in de stilte van haar ziel kermde het:

Gawwer: intieme vriend.