Het Volk God's, Menschenharten

261

— Vertel me nou es Bekkie,... jij, jij... jij mit 'n jongen... akiaay!... Jij, jij Bekkie-lief, mit 'n andere... sjimjismereine... niet meer alleenig mit je vader?... Ik bin d'r geregeld aboefare van!...

Rood keppeltje kreeg een ruk.

Rebecca omknelde Josua woest de knieën en wrong nog dieper haar hoofd met den loskronkelenden weelde-haardos, zijn schoot in...

— Maar affijn,... hoe... hoe ziet ie d'r uit?...

Rebecca's oogen brandden van geluk.

— Lief, heel lief vader... Hij lijkt sprekend op...

De zware duimtoppen wreven. Josua, verzonken in

gedachten aan Judith, luisterde niet meer. Argeloos onderbrak hij Rebecca:

— En... en... heb ie nog ouwers?... Leve ze vader en ze moeder nog?...

Bónk, bónk, bónk!... Pal op Rebecca's hart.

— Vader en moeder?... herhaalde zij in talmende verbazing, terwijl zij traag overeind rees.

Josua sloot wijs de trillende oogleden, gelijk hij dit onder het baldadig brallen van Moos en Sem huiverend altijd deed, of, als het hééle-uur-torenklokkenspel begon te zingen.

— Is dat zoo iets mals as... as ik dat vraag?... Sjemabenie!

Verstijfd van schrik hakkelde Rebecca iets...

— Mal?... Mal?... Nee... nee... mal... natuurlijk niet!

— As... as je an iemand nog nooit gezien heb...

— Nee, nee... maar...

— Gékke meid...... Ikke kon toch niet, an ze

ouwers?... Vraag Rebbe Herschel maar...

Rebecca verbleekte. De gouden ring in haar oogen kromp klein. Heel snel liep zij even heen en weer. Zij had neiging te jokken, dat haar keukenwerk wachtte. Nu besefte zij eerst intens en hevig-ontdaan... vader had zeker wél gehoord, dat zij met een jongen liep,

Aboefare: overstelpt.