Het Volk God's, Menschenharten

260

en altijd te troosten. Zij was toch geen kemiek van de menagim!... Maar... dat zij het één uur lang voor hem had kunnen verzwijgen,... ja, dat was wel een foltering voor hem geweest!... Daarvan had hij een heele week niet kunnen slapen...

Rebecca's mondje wrong saam van berouw en haar smalfijne neusvleugeltjes trilden. O vadertje, vadertje,... zong het in haar...

Josua sprak door, bijna fluisterstil.

Eindelijk had zijn gebensjte jongste toch gesproken, tóch, en nou... akiaay, de verdade... nou kon alles weer goed worden.

Zachtzinnige Josua, droef-verheerlijkt het gezicht, — met vreugde, waarin nog half-afgebroken wortels van smart, — keek óp naar zijn liefste lieveling. Wat was zij beeldig en wat was ze groot. Sjemabenie,...

wat stong zij toch hoog op de beenen. Maar...... de

verdade, gerégeld Judith als meisje. Juffrouw Groen en juffrouw Barzelaai aan den overkant, konden er ook niet van zwijgen. Twee druppelen water Judith-zaliger!

Rebecca bleef gevangen in een onontraadselbaren droom. Vader, vader zoo verzoenend?... Zij kon het vatten noch grijpen. Die zelfverloochening ontging haar totaal. Wat gebeurde er toch met hem?...

Weer knielde zij vóór Josua.

Hereira bestreelde Rebecca's ontzet gezichtje heel bedeesd. In de goudbruine oogen kromp de gouden lichtkring telkens klein in. Zacht, na het koestergeluk, klonk Josua's verlegen stem:

— En... en,... vertel me nou ereis Bekkie,... nee, nee,... ik ken 't nóg nie recht geloove... a nega!... Pas op,... meisjelief, je gooit an vader haast achterover...

Rebecca hief verrukt het heerlijke hoofdje, de oogen befonkeld van tranen.

Kemiek van de menagim: troosteres, opvroolijkster.