Het Volk God's, Menschenharten

257

stellen en koesteren. Zij zou zijn goede, lieve, zacht-strenge oogen dichtzoenen. Zij voelde ineen weer hun diepe saamgeworteldheid. Zij wou zijn blijmoedig-vrome vreugde weer zien oplachen; het donkere en gegroefde uit zijn kinderlijk gezicht wegvegen. O, o, wat hield zij zóó van tenger en zacht-streng vadertje, met dien zilveren mist in de oogen...

Haar lentejong en zoel bloed dreunde in haar hoofd, in haar polsen. Hoe hard en onwaardig had zij zich tegenover vader gedragen. Wroeging, wroeging wrong en knaagde.

Onder een hevig-schokkend gehuil, bekende zij Josua, dat zij ieder uur, van het eerste moment af, haar vadertje alles, alles had willen zeggen van haar geheim, maar dat zij met koorts en doodsvrees was blijven rondloopen, om maar niet hem te krenken en te hooren uitbarsten. Daarom alleen en om zijn verdriet niet te zien, was zij telkens bang, laf en laag-zielig haar voornemen ontvlucht. O, Rebecca had zichzelf zoo gefolterd. Zij tuchtigde haar eigen egoïsme. Zij voelde zich heel slecht in haar verraad tegenover vader, maar zij had scheurend berouw. Al veel te lang leefde zij verborgen in angst en hoop...

Smeeklijk-mooi staarden haar goudgeringde oogen naar Josua op, eindeloos-zachtzinnig en hunkerend de reine blik.

Toen, onverwachts, wrong zij heet en snikkend haar kopje, Josua's schoot in. Zij zag zichzelve weer als klein meisje, zoo bij vader, terwijl hij haar leerde bidden. Zij verteederde om alles; om zijn smalle grauwe, ingezonken wangetjes, om zijn kroesbaardje, om zijn lief-schuchtere vaderlijkheid.

In Josua ontgloeide geluk, rust, innigheid. Hij lachte half-huilend. Zachtzinnig en zangerig klonk zijn stem weer:

— Uitbarste?... Ikke tege mijn Bekkie?... Sjema-

Menschenharten.