Het Volk God's, Menschenharten

242

tafeltje, onder een oude, rood-beglaasde lantaarn op een geel-koperen ketel. Daarbóven, afzichtelijke grijns- en spotmaskers, echte satanskoppen, tusschen roestige rapieren en tegen gedrapeerde sjawls, behangen met speelsch-flonkerende kraalsnoeren.

Josua rilde. Die vreemde, heidensch-grillige poppen van het halfduistere avondwinkeltje beangstigden hem. Hoe kon Sallie hier menoegah vinden, tusschen al dat toomelooze? Sjemabenie, stong daar niet een ijzer menschen-geraamte ,,mit ze hoof er af", achter die aarden kruiken? En ze ׳borst en ze beenen vol knobbels van staal? Om te beven!

In de doodstille, akelig-sombere steeg woei het al loeiender en de regen overkletterde bij striemen, geheimzinnig étalage-ruit, bloedroestige pui en roode trapjes. Electrische booglampen schommelden en flakkerden rosblauw. Geleiddraden gonsden in het storm-gegier.

Sallie, in zijn winkeltje, ontstak twee kaarsen aan een kandelaar-luchtertje. Zijn schaduwbeeld dook en brak, groeide of verschrompelde telkens, wanneer hij wisselde van plaats en houding. Vooral zijn handen, moorddadig vergroot, silhouetteerden een beangstigend bewegingsspel tegen een wandbrok van paarse tegels volgemetseld en met Mandarijnfiguren beschilderd.

Bedeesd mijmerde Josua. Al ootmoediger vroeg hij:

— Zal ikke... zal ikke morrege Bekkie effe sture?...

Sallie schrok, en eer hij zic!h bewust werd, stiet hij

er driftig uit:

— Nee-nee... niét je dochter!

Josua richtte zich stram-ontzet overeind...

— Allemogenste Vader!

Zijn klef-natte ulster zoog vast op het krukje.

Josua hoorde in Sallie's trillende, zengende stem iets toornigs, iets gekrenkt-afwerends. Kramp trok er om

-1—

Menoegah: rust. — Sjemabenie: uitroep van verbazing.