Het Volk God's, Menschenharten

240

Josua stapte kletsnat, tocih heel voorzichtig, bijna schuw, tusschen den chaotischen rommel en breekbare antiekwaar in. Een winderige kilte omzoog zijn klamme voeten. Hij rilde in zijn valen ulster. Zijn uit-gemagerd gezicht grimmelde grauw...

— Sallie,... riep hij bedeesd naar het saamgetaste, vuile donker,... ikke bin 't... ikke, Josua!

Blik dook stuursch uit de groezelig-duistere winkeldiepte op. Zijn starre vogeloogen spalkten...

— Jij, in dat pesweer?...... Nom d'un chien, al bij

tiene?... In zuk hóndeweer?...

Hij trampelde ruw wat losse stukken ijzer en lood om. Josua's bolhoedje droop.

— Jaja, mit zevemijlslaarze... ik had geen rus in me lijf... Ik heb vedaag de laatste stukkies van de schoure verkoch Sallie en... en,... nou ja, deboriem betelim... ikke bin er!...

Josua hijgde zwaar, sprak hortend, heel moeilijk, gepijnd door de blaas.

Sallie schoot toe.

— Hier... geef hier je muts mit belletjes... Zoo...

op de kop van 'n mummiebeeldje...... spreekt ook, as

Sallie, alle tale... Noh, zet je effe neer... 'n krukkie...

heb niks anders...... Zal je je natte smoking nie be-

derreve!...

Josua ging blazend en met smartelijk-vertrokken mond, schutterig-stijf en angstig zitten op het lage stoeltje. Zijn kleume handen grabbelden diep-voor-zichtig de ruige ulsterzakken in.

— Hier Sallie... je wins... twee tientjes.

Sallie's starre vogeloogen begonnen te glinsteren.

Die Josua kon je toch zoo ineen heelemaal van binnen omgooien...

— 'n Gesjiewes ׳bin je!... Je bin te éérlijk op ieder termijn!...

Josua kraste in zijn natte baardje en duikelde

Deboriem betelim: noodelooze omhaal.