Het Volk God's, Menschenharten

234

wist niet, wat ravotten was. Een oud, overwijs mannetje op kinderbeentjes, met !het steenbleeke voorhoofdje... en altijd vlak bij de zachte, kwijnend-eenzame oogen van zijn zwijgende moeder, in het vocht-donkere winkel-achteruit.

Sallie gaf niets om lof op Jochem's wonderspel. Al begreep hij nu ineen veel duidelijker, de ״edelaardige" hulp van meneer Moro. Die man, die smiecht, op het geringste gelukje van een ander brandend, ziek jaloersch, drong zich weer taai naar voren, als voorschieter... nou op een menschelijke metsieje... Sallie, voor zichzelf, geloofde niet aan de mogelijkheid, dat zoo een kruidjeroermenietje, zoo een doorschijnend-tenger waspoppetje, iets kón beteekenen. Hij geloofde niet, dat zoo een stuk „eit" als zijn vrouw, iets bijzonders had gewrocht. Jochem, dat zomerschuwe ventje, sprak bijna nooit met hem uit eigen ingeving en vanzelf wist Sallie niets van het piegempie, dat altijd maar wroette in het halfduistere achtervertrek van zijn zuur-riekend winkeltje. Daar, of bij het plaatsje, bij een triest schuurtje, leefde Jochem bijna in het halfdonker en studeerde het kereltje zich mal, zonder ooit te verslappen, zonder iets anders te zien dan zijn moeder en muziekbalken. Een tuchtiging werd het van zichzelf! Onverdraagzame Sallie hoorde wel de viool, maar het verveelde, ergerde hem vaak, dat eeuwig gezaag en gejammer; een genade, die alle rust opzoog. En nooit een blij klankje! Altoos dat droevige, dat chagrijnige snaren-geknies. En altijd studies; eeuwig denzelfden

kant op met dat versjwarste gekras! Noh...... wat

bracht het hem in? Niks. Maar het kostte hem ook geen spie. De hars betaalden ze zelfs voor Jochempie... 's Morgens, vóór school, 's middags en 's avonds, dadelijk na school; soms tot in den laten avond,

kratsje, kratsje...... En alles zoo erg precies in de

maat...... tam-tam...... tam-tam-tam...... tam-tam-