Het Volk God's, Menschenharten

233

dige buur; die zoo een mooie dochter had...... Moro

spitste de ooren, maar zijn oogen staken fel! Meneer Hereira... brandmerk van Henri!

Hij vernam, dat Sallie den doodarmen, vromen zwager van Rozenheim heel goed kende. Ook het woelige kindernest van Josua Hereira. Er begon iets duisters en vormloos-wraakzuchtigs in Moro's geest te broeien, toen hij van Sallie's verhouding hoorde tot Hereira. Maar hij bedwong zich, door een hevige, naar de keel kruipende hartklopping, en zweeg. Hij moest erg oppassen... pijn in de hartstreek!

Sallie's zoontje studeerde nu ruim twee jaar, en alle menschen verdoofden het antiquairtje van Jochem's bezield en luisterrijk spel. Jochem was een wonderkind, van ontstellend-groote gaven! Hij speelde oud-Russische liederen als een groot zanger. Hij speelde

alles...... Bach, Beethoven, Mendelssohn...... En hij

studeerde harmonieleer, fuga, theorie, met virtuoos gemak, zonder het zelf te beseffen. Jochem moest naar

Amerika en heel Europa door...... Sallie schrok en

vloekte. Noh!... Al die mesjokkene opjagerij... vraag voor wat?... Leeraren waren verzot op het geniaal muziekmirakeltje. Phenomenaal speelde Joahem, met een primitieve en toch teedere kracht, die ontroering bracht. Op school bleef hij heel stil en droomerig. Maar óók in huis. Hij weerde diepste, opgewonden lofzangers met bescheiden zwijgen en sdiroom. Eén vriendje had hij slechts, het vertellertje David Herts uit de Moddermolensteeg, buur van tante Truddie. Dat kereltje moest met hem altijd meeluisteren naar den wind in het keukenschoorsteentje. Hij moest hem vertellen van Indianen en Jules Verne; van wouden, woestijnen en wilde dieren. Er klonk naast Jochem nooit jongens-tierigheid, nooit zwelgende pret, en hij