Het Volk God's, Menschenharten

231

— Hè Moe, wat naar!... Vertel nou van vroeger, van die mooie muziek van grootva!...

Maar Debora wist niets, herinnerde zich niets meer. Jochem leek zoo wijs.

Zij rilde.

Zij was zelf dol op al dat Russische geweest, als meisje; op muziek en lied. En nou dat smeeklijk vragen van haar mannetje!...

Ook nu weer zoende zij tengeren Jochem; be-streelde zijn bleek, fijn-smal gezichtje. In een woeste verteedering, doorwarrel de zij zijn zwarten ragebol en drukte hem heftig tegen haar borst, met een kramp-snik. Hij geleek een ventje van zeven, acht, in plaats van elf jaar. Er was iets te broos, te teers en te argeloos in Jochem. Dat beangstigde Debora...

Toen Sallie knorrig de achterkamer instapte, met een antiek-paarlmoeren waaier in de hand, keek hij bijna wild-verschrikt naar moeder en zoon.

Inoui!... Idylle bij kousjeslicht,... kazzian!

Sallie had nooit op dat mirakelgekke jongetje van ,,haar" gelet... sapristi!... Zoo broos als glas... noh!... Hij begreep niets van zoo een wasbleek snuit en van zulke groote vuursmeulende oogen, die in het donker van het Onkelboerensteeg-winkeltje gewoon fosforisch oplichtten als van een kat... Noch nicht dagewese!...

Met een luchtsnijdenden klap sloeg hij den waaier dicht. Het gloed-paarlmoer scheen weg te stuiven.

— Noh,... dat is me ook 'n ouverture!... dat zal mijn wat worre mit je éénige zoon, moeder!... Les, lés krijgt de snotaap... of course... oy!... Vraag-voor-wat!......

Debora rilde van afkeer en angst, maar zweeg, als altijd. Zij voelde dat Sallie, ondanks zijn onverschillige grofheid, toch in het verborgene trotsch was op Jochem. En zij, zij leefde in een alles-verwachtend verlangen. Want haar Jochem was geen gewoon