Het Volk God's, Menschenharten

223

alors....... kost u, as-ik-u-zeg, vierduizend gulde

minstes!...

Moro schrok. Die morsige kerel had hem door! Hij trok hem uit het halfdonkere schemerwinkeltje naar het licht, zoo een rakker!

Sallie besefte, dat hij Moro's listigheid had door-peild. Want de waarde van de Indische armbandjes, met die dooje rooje ,,glaasjes" erin, was hem heele-maal ontsnapt... Nu had de juwelier zich door óver-slimmigheid verraden. Qa c'est le chooze, meneer!...

Och, op die manier was handelen voor Sallie Blik een soort van adembenemend pokerspel, waarin hij gefolterd en geschokt werd van angst en spanning, maar ook telkens opsprong van hartkloppende vreugde. Wat beteekenden nou die armbandjes, die dingen zelf? Maansjene! Geen verstajim van! Naar de pónems, naar de trekken van de koopers moest je

kijken en dóór het bedrog en geveins heenloeren......

Voila het geheim... Kreeg je nooit een lap voor de billen. Want het geschiedde ook, dat venijnig-uitge-slepen bieders of fanatieke klantjes, fel-misleidend een niet-begeerd kunstvoorwerp opzettelijk minachtend voorbijkeken, om bij hem den schijn te wekken, dat zij het juist wél wenschten. Dan legden zij doodrustig wat zij verlangden bij den broeisch-exotischen rommel in het half-donker van het winkeltje, om doortrapt-sluw, zijn aandacht te splitsen en af te leiden. Was dit nu met Moro het geval, dan kon Sallie weieens van een koude kermis thuis-hotsen; had meneer Moro hém er welig laten inloopen; begon zijn hart te bonzen; wias hij naar den bliksem, eêr hij het zelf besefte. Want hoe kon hij nou weten, waarop zoo een zwoele klant wezenlijk gebrand was? Ook weer een soort van

handelspokeren...... Maar Sallie kende „doch" alle

listen en trucs en toetste honderd keer vóór hij verkocht of toesloeg, op welke manier hij bedrogen werd

Maansjene: komt er niets op aan, — Ponems: gezichten.