Het Volk God's, Menschenharten

207

koopst ״antiek" kon hij niet kwijt. Hij werd chagrijnig en moedeloos en begon heimelijk pieketanusjes te slikken. Dan kabbelde het zoo zoetjes in hem van binnen en scheen alles zoo lekker blauw en floersig om hem heen... Zat ie op de gaanderij en fladderde het vogeltje van zijn Hondecoeter-doekje vlak langs

zijn neus...... Tót hij bloed spoog en ontzet weer alle

borrels afzwoer. Al kronkelender draaide hij zich in een zwendelkluwen, bij buren en kennissen. En niemand geloofde, dat Sallie Blik uit Amerika, die gladakker, het zoo erg noodig had. Eigenlijk voelde Sallie zich altijd ziek, maar dat deerde weinig. Plotseling, even anderhalf jaar getrouwd, kreeg zijn vrouw een hartverlamming. Toen was Sallie juist vierendertig jaar en kinderloos. Hij treurde heelemaal niet. Na den dood van zijn vrouw, bloeide het zaakje weer een beetje op, maar zooals een treurwilg bloeit. Alleen, hij kon het niet meer zonder huishoudster stellen in den verwaarloosden, gekarrelden boel.

Sallie leerde, door Josua's zuster, tante Truddie Hereira, juffrouw Debora Parser kennen; een stille, droomrige, plichtsbewuste, knappe Jodin; gitzwart; zes jaar jonger dan Blik. Nog heel iets anders dan die hakselkist-van-een-Sjikse. De tring ging óm.

Zij was een jukbeenig, kortneuzig Caucasisch type. Haar grootmoeder scheen volbloed Russin geweest, uit de noordelijke streek nabij Archangel. Met zijn korzelig-zakelijk air, verliefde Sallie zich op droomrige Debora. Zijn genegenheid werd zelfs een poos, zinnelijke vraatzucht. Debora zei heel weinig; liet in onbegrijpelijke lijdzaamheid zónder deemoed, alles toe; scheen heelemaal leeggepompt. Zij keek, bij het onnoozele af, uit de groote, bolle, donkere, eenzame oogen, als een zieke lama soms. Toen Debora zwanger werd, wou Sallie voor zijn maatschappelijk „fatsoen", en ook tegenover buurt en klanten, onmid-

Pieketanusjes: borrels. — Tring: bel.