Het Volk God's, Menschenharten

205

Bühne; tussehen ׳kunstemakers, vervalschers en reeë kwartjesvinders. Sallie kon zelfs, bij tijden, smartelijk ontroerd worden onder sentimenteel gezang en sleepend vedelspel, terwijl hij midlerwijl aasde op negotie en buit. Al die kittelende of blerrige chansonnetjes roerden hem diep; zoodat hij kon grienen of lachen, al naar het uitkwam. ״De Rijkshalle" bleef voor Sallie Blik toch prónk van de Warmoesstraat, met haar geheimzinnig-gloeiende lanteernen en schaduwende weerkaatsingen op keien of asphalt. Er was telkens nieuw-oplaaiende herrie in de dahlia-roode zaal met haar gele overvlammingen. De chanteuses en voordraagsters joelden zoo gui en bralden vurig op de planken, onder het schmink-witte en wreed-gele gaslicht, dat de stekende hoerenoogen met violette kringen wild vergrootte. En al slurpte Sallie zelf geen panje, hij hoorde toch wijn bruisen in glazen; vooral bij olmse serooze...

Sallie was weer in zijn eigen intiem Groot-Mokum en heel Amerika kon voor zijn part wegwaaien. Want Nes en Warmoesstraat met de slingerbochten, nauw en smerig, zogen atmospheer in van drankzwijmel en wellust, van roes, jolijt en bloedende gevechten, die hij als prikkel voor eigen handel behoefde. Je kon hier nog aan alles je hart ophalen. In de ״Rijks" was ieder ding te koop, zoo goed als in de bierhuizen, achter en vóór de groene gordijntjes. Ze sprongen op je af, opgedirkte, katlenige vrouwen, meisjes-in-maillots. Zij lokten lui, — sjein in de spullen, — van ״Suisse", ״Kras" of ״Polen". Bedelaars uit slaapsteê's en gangen, verrezen als gelukaanbrengers voor de nachtdellen en gokkers. Uit de Nes-tingeltangels zwalkten zij naar de gloei-duistere Warmoesstraat toe. Wanneer de vette stem van Moos-uit-de-Vic zijn laatste ronde afbrulde, sprongen er drommen genotjagers naar de woelige ״Rijkshalle" over. Van het leege

Olmse serooze: rijke oude snoepers. — Sjein: mooi.