Het Volk God's, Menschenharten

196

een aftroggelaar, zonder het zich ooit klaar bewust te worden. Hij was een bedrieger en sluwerd, — glasscherven zou hij in broodnood een ónkenner voor diamant hebben kunnen verkoopen, — maar óók een groot ontroerd fantast; een, die zijn verbeeldingen bedwelmend doorleefde en voor zichzelf tot diepe, innerlijke werkelijkheid bracht. De vurigste acteur kon niet met heftiger hartkloppingen een jubileum- en première-avond tegemoetgaan dan Blik, zijn zwerftochten in provincie en buitenland. De machtigste acteur kon ook niet veinzender en sluwer levensspel spelen dan Sallie toepaste onder de menschen, bij wie hij verwachtte, vondsten te zullen doen. Zijn slimste wapen bleef zijn dom uiterlijk...

Sallie Blik leefde op die uren in een zoete begoocheling. Dan begeerde hij geen vrouw, geen kind, geen gezin te zien. Doortrapt ontdek-instinct had hij reeds heel jong bezeten; al bij het pandverbeuren-spelletje. Als knaap van veertien, speelde Sallie met allerlei onherkenbare voorwerpen ״antiquairtje". Onoogelijke blokjes hout nummerde en voorzag hij van naam en prijzen. In zijn verbeelding bezat hij slanke koperen kandelaartjes, als zwart-gewasemd goud; bezat hij de rijkste sorteering geelkoperen tabaksdoozen. Hinde-loopensche poppenstoeltjes verkocht hij klanten en bric-a-brac-lui. En hij kneedde zenuwachtig met zijn tengere handen, denkbeeldige vormen aan waarde-looze blokjes hout. Ouder geworden bleef hij een neuzer, speurder, zoeker, opschilderaar, knutselaar, bijwerker, vervalscher. Maar allereerst een maniakaal-overtuigde. Zijn bestemming in de wereld was het, groote, verloren-gegane of onbekend-geblevene, verwaarloosde of gestolen kunstwerken, terug te vinden. Als je maar in de kleinste gaten, hoeken en holletjes zocht, op plekken waar niemand vermoedde, dat ooit iets zou kunnen „zitten", met het geheimzinnige