Het Volk God's, Menschenharten

195

graven, om te ontsnappen. Ze grepen Sallie niet zoo heel gauw in het oude nekvel!

Sallie rook met magnetisch zintuig, verborgen schatten in den vorm van oude schilderstukjes; gehavende of beschimmelde doekjes. Zijn instinct werkte als een wichelroe. Hij werd bleek, ontroerde,

stond stil en zei: hier!...... Wat voor lorren hij ook

,,ontdekte", het moesten „meesterwerken" zijn. En zóó warhoofdig-fel-brandend was zijn verlangen, antiek en vooral „oude meesters" te vinden, en zóó over-heerschten zijn zinsbegoochelende en tuimelende verbeeldingen, dat hij zelf in al zijn „ontdekkingen" onaanrandbaar geloofde en koesterend blééf gelooven, ook al bleken voor stompzinnige anderen, de „meesterwerken" de verf nauwelijks waard. Hij stampte van ongeduld, hij vocht, raasde, vloekte om erkenning van zijn vondsten. Doch men misprees of grinnikte. Maar in stilte ziedde zijn geluk. Want hij bezat toch maar eeu echt gaaf Jan Steentje, een „seblieme" Van Gooyen, een onovertrefbaar Aert van der Neertje, een-en-al-ijs! Een geheimzinnige, en helaas beschadigde vleugel van Drieluikje uit de Hollandsche School, die hem „later" zou opbrengen... es kijken!... Hij snikte van binnen en huilde.

Het was Sallie een allerhoogst genot, op jacht te gaan, op buit te loeren, en hij voelde zijn taak hachelijker en grootscher dan die van het Huis Rothschild, op Bank of Beurs, al was er een leger van snorders, kratsjagers, neppers, aftroggelaars, indringers en op-koopers hem ook voorgegaan. Zij misten Sallie's instinct, zij speurden de holen en spelonken niet. Zij misten zijn begoochelende vaardigheid, list, suggestie en dubbel comediespel. Zij hadden niet het kleverige, zoets kluwen uitgeworpen, waarin hij alle weerbar-stigen verwikkelde en half wurgde.

Sallie Blikwas bij tijden een geraffineerd zwendelaar.