Het Volk God's, Menschenharten

194

met ingebrande houtwormgaatjes... Geen kast, of hij wist haar herkomst. Hij besnuffelde, hij rook geboorte of vervalsching van paneeltjes, friezen, snijwerk; van krullen en ornamenten, en vooral van ״echte" sloten. Ze vertelden Sallie heel in het geheim hun geschiedenis en alléén hem, hun lotgevallen. Met Hollandsch, zeventiende-eeuwsch antiek, hetzij tafels, banken, hetzij hangklokken en commode's; met Lodewijk XIV en XV viel niet erg te modderen bij kenners. Een Vlaamsche driedeurs-kast bleef driedeur s. .. Een rat ving nooit een kat!... Sallie begreep van lijn, vorm en kleur maar een heel luttel beetje, al waande hij er alles precieselijk van te voelen. Maar hij zag in al die antieke kunstgewrochten, wonderen en geen koopwaar. Alleen, wanneer het lukte, geweldige,

fantastische geldverdiensten.......zakken met spijkers!

Ook met bedriegelijke nabootsingen van laat Renaissance en vroeg-Gothiek....... prachtig polychroom-

beschilderd, heelemaal écht namaak...... mooier als

oud-antiek... was wat te doen! Maar dat gaf hem geen schok, tot hij beefde aan handen en voeten. Ach ja, wel wat te verdienen... als je ze maar zachtjes-aan verkocht voor imitaties en de nabootsing niet en wel in petto hield.

Blik's geloof in fantastische winstsommen voor de toekomst, bleek door niets te ontwortelen. En als Sallie te veel op had, dreunde hij het uit. Zijn dertiende eeuw, sebliem...... zijn veertiende eeuw, zijn

vijftiende eeuw... zijn hoog- en vroeg-Renaissance... Niemand mocht storm en vuur van zijn genie betwijfelen. Dan spoog hij bloed uit opwinding en kwaadaardigheid. Geraakte hij door een of ander te sluwen, te zwendelachtigen, te imhalig-verstikkenden streek in benauwenis, dan neep hij even den aars saam, maar wist zich toch weer een tunneltje te

Spijkers: duiten.