Het Volk God's, Menschenharten

189

groezelige, kleine antiquairtjes en neppers gescharreld. Toendertijd was hij verzot op de duistere, domp-geurige kelder-winkeltjes, dol-gezellige krotjes, voor de helft uitdragerijen, met grillige en onberekenbare dingen volgepropt. Sallie had veel gezien en veel verkoopsluwheid geleerd in deze schaduwzware antiek-onderhuisjes. Van negotie had hij groot verstand. Misschien nog meer dan van voorwerpen, die hij inkocht of verkwanselde. Want oude gemberpotten kon hij niet altijd thuisbrengen, maar wel het planken grondje waarop ze in een schimmeligen hoek stonden; een bekrast en doorkerfd figurenstukje van Bassen... Laatste helft zeventiende eeuw!... Hij kocht desnoods al de opgestapelde gemberpotten, al had hij er geen verstajim van, maar mét het halfvermolmde plankje. Bracht hem, bij een collectioneur-Oweeër, een koud winstje van tweehonderd pieken. En van den gullen Oweeër kreeg hij nog een mand kookschol toe, voor zijn zwijgzame vrouw!

Sallie Blik was wonderlijk onbewust, slachtoffer van een idéé fixe. Hij leefde in den allersterksten waan, dat er onder het geringe, onwetende volk nog ontzaglijk veel ״echt" antiek en oude, onvervalschte schilderijen moesten schuilen. Liet hij zich door niemand uitpraten. Door geen kunstkenners, kunstgeleerden of restaurateurs. Die giftige of slingerzieke luitjes hadden heet belang bij iedere loochening. Hij zwierf tusschen achterdochtige boeren, op kleine plaatsen, hoe gescherpt en uitgeslepen en glunder die ook, de laatste jaren, uit hun lampjes gluurden. Op Sallie's zwerftochten door de provincie en op zijn „sappelreizen" in het buitenland, ontdekten Blik's starre vogeloogen toch minstens één „meesterstuk", voor zekere obscure klantjes, zélf „handelaars" op Amerika. Helaas niet gesigneerd; werk van een groot old master, van wien Sallie Blik de echtheid onmid-

Verstajim: verstand.