Het Volk God's, Menschenharten

187

— Nou?...

— En denk om Laimböck...... om mijn nieuwe

amazone-gemsjes... drieknoops... We vliegen, hoor!... We vliegen weer, hoor... we vliegen!...

Haar jongensstem sneed de woorden door. Haar lachje hinnikte.

— Maar je vader?... sputterde Bob tegen... Hij wil toch niet meer, dat je vliegt?...

— Qa se comprend!... Hij hééft niets te willen als ik wil! J'en ai plus que mare!... Papa moét willen als ik wil!... We nemen Mama mee... Metro-Goldwyn-Mayer-nieuws!...

— T'en parles a ton aise!...

Maggie hinnikte scherper en schopte de vaasslanke danskuitjes op.

— En Eg en Caro?

Haar stem hinnikte weer. Zij aaide Bob's gouden kuif.

Hij schertste mee:

— Bestel maar een Zepp!

— Tout au plus!... En Ur, die stille Ur, die wijze

Ur, zwaaien we óók mee!...... Qu'est-ce que tu

bafouilles?...

Slap vouwde zij, van het nerveuze lachen. Met een vreemd schrikgilletje, ontdekte zij de gevallen gouden handwerknaald onder een tabouretje. Zij bukte. Bob ademde een eigenaardig-zoeten, zachten boezem-geur. Haar hei-purper mondje vertrok nerveus. Toen smakte zij grooten, goudblonden boy van den gobelindivan, rukte hem aan de hand woest óp, gaf hem snel-in-schaamte een zoen. Beiden holden naar de biljartkamer, waar Leo in zijn eentje zich stond te oefenen op massé's.