Het Volk God's, Menschenharten

175

sterken knul met athletischen zwaai neergeplakt op een minzieken manneschoot... Jakkie, vies!...

Zij keek Versteyne pal in zijn goedhartig gezicht. Zij zaten onschuldig als kinderen. Zijn weekblauwe oogen tintelden fel. Ai, hoe poppedijnig en doddig!... Ineen voelde Maggie nerveus het koddige van het geval; begon zij plotseling te schateren, met hinniklach jes er doorheen. Ook Bob. Zij vroeg waaksch, ironisch loerend, een cigaret voor zijn snoetetoet en bootste bolwangig een sopranino-saxofoontje na. Blazen en dampen moest zij, den heelen dag door; stilde het hijgende in haar drift. Bob weigerde...

— Je rookt veel te veel!

Zij gromde iets minachtends; woelde in gedachte alles overhoop. Zij was ineen verzot op een kasha-sportblouse, heel licht, die zij bij Hirsch had zien hangen. Het biais-garneersel alleen erg banaal... Bob moest ze straks halen. Ze zou de blouse zelf wel óm-knoeien... Ajakkie... ruzie en... blouse!...

Weer zong zij ״Carmen", maar nu met half-stem neuriënd, smartelijk-zenuwachtig. Zij krenkte met haar blik en tartte met wufte spotgebaren. En het besef drong vlammend, uitdagend in haar óp... dat zij zich van dien blonden, robuusten reus moéstvrijmaken.want zij hield veel te veel van hem! Werd een corvée. En zij wilde niet verzot raken op zoo een knappen, eer-zuchtloozen knul. Zij walgde van allen weemoed, liefdeknaging en opofferingsverlangen... Zij wou haar eigen, onbeperkte levensvreugde redden en nuchtere, scherpe werkelijkheid omklemmen. Geen romantische fratsen, alsjeblieft, geen society-airtjes... En nu zag zij in Bob een heerlijken, frisschen, blonden sport-kerel, in woede ontembaar, maar met nog iets fascineerend-reins en onschuldig-kinderlijks en onbeholpens in zijn wezen; iets elementairs ook aan