Het Volk God's, Menschenharten

173

zijn koenheid bewondert... En dan kan ik jou wel vermoorden!...

Maggie's korte haar, met den blauwzwarten ravenglans, fladderde om ooren en nekje. Doldriftig was zij uitgevallen, in korte, knapperende zinnetjes. Zij spotte met hoogdravende woorden, maar zij was nijdig. Maggie's behaagziek, fijngelijnd gezichtje verwrong zelfs en de hooge jongensstem klonk nu gebarsten, rauw. Bob bleef Ioom-onverschillig zich rengelen. Zijn kuif glinsterde als goud. Zijn oogen glommen zot en gesmoord-wellustig. En zijn lieve jongenssnuit, schalks, quasi-indolent, keek alsof hij voor alles te lusteloos was; ook voor Maggie's gezwam en navrante woede. O, die eigenzinnige, nukkige, onstuimige Maggie! Hij hield razend veel van het koene schepsel, dat verrukkelijk zwom, roeide en haar auto-stuur be-heerschte als een beroepsrijder... Hij had nog nimmer in een vrouw zooveel mannelijk-koen sportvitalisme ontdekt. Al zijn vrienden roemden haar niets-ontziende critiek. Zij begreep flitssnel, de moeilijkste dingen van vliegen, paardrijden, tuffen, autorennen. Zij wou leeren vliegen, en zij vloog, brutaal, overmoedig. Zij regeerde instructeurs en medeleerlingen. Zij bezat het absolute vlieggevoel achter het levier. Zij ging mee naar boven, met een bijna tartende vermetelheid. Zij vreesde niets...

— Zooals die meid van jou het toestel recht op den horizon legt, zoo zag ik het nog nooit een kerel doen,... zeiden hem zijn vriend-leermeesters.

Zoo zwom en roeide zij. Zoo reed zij auto. Durf, alles durf en uitdaging, fitness, en dan plots zoo zacht en beschroomd als een weeskind.

Daarom sputterde haar vader tegen haar dolle vliegmanoeuvres. Maar bij Bob trilde zij als prikkeldraad op stroom.

God, wat een onaanrandbaar, roekeloos wicht; wat