Het Volk God's, Menschenharten

172

bewondering en teederste aanhankelijkheid, was Ver-steyne de beste, meest intelligente, de koenste en fijnste kerel van heel de wereld... Schimpen op Bob, hem beleedigen en baldadig wegtrappen, mocht Maggie Rozenheim alléén.

Ook nu weer stond zij onverhoeds en tartend vóór hem, spiksplinternieuwe danspassen in te studeeren, bij radio-muziek. Op La Argentina, was Maggie verzot; op haar heet-Arabische oogen. Dié vrouw danste den vlammenden triumf en de doodelijke wanhoop. La Argentina danste eerst, vuur-dansen, liefde-dansen!

Plots snauwde zij iets over Pawlowa naar Bob toe. In booze luim schold en sarde zij den lobbes en minachtte zelfs zijn prachtglanzend, goudblond haar, waar zij anders apart dolverliefd op was.

— Jakkie... blonde lokken voor een vént!... Goed voor Aphrodite!

Blonde Bob liet haar razen; rengelde zich lekker׳• genotzuchtig, lam-lui en gapend uit. De smalle gobelin-divan kraakte benauwd.

— Weer zoo'n vadsig pak vleesch en been!...

Schaam je je niet, meneer Vijfentwintig lentes?......

Leo zou je voor het Nationale Gerechtshof dagen!...

Bob gaapte al vervaarlijker en gromde iets onverstaanbaars. Zijn ijswitte tanden blonken onnatuurlijk.

— Jou, stuk onchristelijke onbeschoftheid, en onopgevoedheid,... aan slijk en stof versmeten, zooals de dichter zingt!... Jij bent zielsgewis, alleen in tel als je en colère raakt... Overigens ben je een zak zemelen, een sul... parfaitement!

Versteyne lachte vadsig en taterde de blondharige hand vóór zijn gaapmond...

— Jij bent alleen in tel in je jaloersche, troebele, woedende buien... Als je lenigen Hans, papa's chauffeur wel wil knock-out ranselen, omdat jouw meisje