Het Volk God's, Menschenharten

171

flikkering. Rekenaard van wiskundig-toegespitsten papa Henri. Maar het gemoed van mama, de zoete hunkering en weeke mijmering, en het smachtende terugverlangen naar teedere overgave. Zoo brak haar grondnatuur door in heerschzucht en offering. Eén dag begeerde zij, !heelemaal te leven als Ninon de Lenclos, in koele zinnen-perversie of als publieke vermakelijkheid. Een anderen dag, verachtte zij het roekelooze; zou zij het liefst in een klooster zich opsluiten; zuchtte zij teeder en openbaarde zij zich, heimweeziek als Madame de La Vallière, wier kwijnende trouw Maggie juist het diepst vervoerde, wanneer zij zelve levenshongerig, loszinnige, dartele, uitdagende daden had verricht...

Dien geweldigen tuffer en vliegenier, BobVersteyne van Weiers, had zij toch maar onder den duim! Alleen, hij was veel te rijk; te lui, te vadsig, wanneer hij niet paard reed, niet vloog of tufte. Hij bleef ongevoelig voor cynische ironie. En zoo griezelig-braaf en netjes, en veel te bleu, te verlegen voor zoo een hercuul! Jakkie!... Waarom liet hij nooit de zweep over haar lenige body knallen? Waarom spoog hij zijn afschuw van al haar balsturige en moedwillige krenkingen Maggie niet het gezicht in? Dan zou zij huiveren voor zijn mannenkracht en beleedigenden moed. Dan zou zij zeker kruipen onder zijn geesel en hem in vurige drift terug beschimpen. Maar zij zou zijn hartstochtelijken haat als een bezieling, als een tastbaar schepsel, haar zien verslinden... Eigenlijk wist Maggie nog niet goed wat hij eigenlijk van zijn geloof was... Protestant of Katholiek, Luthersch, Gereformeerd, Vrijzinnig?

Och....... kon haar wat bommen! Versteyne bleef

Maggie's speelbal; haar aftrapbal. Maar niemand mocht hetwagen, kwaad van struischen Bob te spreken. Dan verdedigde zij den blonden reus grootmoediglijk, met schreiende, hatende overdrijving. Dan, in blinde