Het Volk God's, Menschenharten

VIJFDE HOOFDSTUK.

I.

Maggie Rozenheim, in de Heerenkamer, zat naast Bob Versteyne, den schitterend goudblond-gekuifden sportduivel, te borduren. Maggie Rozenheim had zich weer verzoend met haar oersterken Jaap Versteyne van Weiers, overal Bob genoemd. Henri's wrevel was, ondanks zijn gejaagde stemming, heelemaal geslonken nu Bob deelgenoot werd in een groote motoren- en automobielen-zaak en zijn roekeloos rijkelui's-leventje vaarwel zei. Mama en de meisjes hielden van den jovialen wedren-reus. Zelfs Mr. Leo oordeelde gunstig

over dien...... christelijken New-Foundlander met de

lobbesooren.

Bob zat op een smallen Gobelin-divan, met hoog-opgetrokken, stijve knieën, belachelijk-aandachtig de gouden naald van Maggie's modern haakwerk te bekijken. Heel onverhoeds omhelsde zij Bob. De gouden naald viel. Bob schrok en hakkelde wat verlegens.

Slank-zwierige Maggie liet nooit toe, dat hij zich tegenover haar de geringste vrijheid veroorloofde, terwijl zij pronkte met haar tartende kuischheid, ondanks haar violetrood-gepenseelde lippen.

Nu sprong Maggie zelve op Bob's schoot en drukte zich roekeloos-verliefd en half-bedwelmd van verlangen, zijn armen in. Behaagziek zich koesterend, vertelde zij Versteyne dat zij zulke heerlijk-wilde opium-droomen had. Zij zag niets dan goudstuivende stranden, heel eenzaam, en geheimzinnige rotsblokken met grimmige aangezichten... Maar onmiddellijk ontnuchterde Maggie zichzelve, onder een wee schuldgevoel. Komisch-vurig klonk haar hooge jongens-spot-stem: