Het Volk God's, Menschenharten

165

wonden kreetjes. Eigenlijk was het opbruisende razernij. Zij keek verwonderd en ontroerd en zij zag beschaamd uit de oogen. Toch kon Rebecca haar hunkerend verlangen niet vermoffelen. Zij woü nu eens weten, waar oom Henri woonde. Zij voelde een duizeling; zij beefde aan handen en voeten, uit vrees, dat iemand uit of in het huis zou gaan, die Uriël herkende. Maar zij stonden heel verdekt, in de schaduw der Van de Veldestraat, tegen den bleek-duisteren, geheimvol-ruischenden tuin van het Stedelijk Museum.

Rebecca stond gebluft. Met haar Jodenbreestraat-visie op rumoerige straat en doorkrijschte stegen, tastte zij duizelend naar zulk een ruimte en zoo een kasteel. Zij had hier nog nooit gewandeld. Overal in huis, licht, licht, licht. Zij telde de lichtjes met de fijne vingers na, als in droomkoorts. Waarvoor dienden al die kamers en al die lampen? Zij vroeg, heerlijk-argeloos, vond Uriël. Hij genoot van haar kijken en verblijd-ontstellen. En wie woont daar? En wie was dat fijne meisje, zoo stil-gebukt onder die groene lampekap?... En waar hadden zijn zusters nu haar kamers?...

Rebecca gichelde zacht-nerveus, om al dat krankzinnig-veel mooie, dat zwijmelend-luxueuze en ruime, en haar stem hokte soms stuipachtig-opgewonden. Toen, ineen, de vleug droefenis en huivering; dacht zij aan haar eigen, met halfvermolmd hout bijgetimmerd slaaphokje, en aan de verhalen van Igmaniz over de oud-geloovige, Poolsche Joden en de wreed-smartelijke ellende van hun geteisterde, stikduistere

Ghetto's...... Och, Uriël zou schateren, als hij haar

,,slaapvertrek" te zien kreeg...

Gingen die gordijnen van die open kamertjes...

— Erkers,... vulde Uriël aan.

Gingen die dan nooit dicht? Bleef alles zoo maar open en bloot in den avond, te zien voor vreemde