Het Volk God's, Menschenharten

164

grijpelijke, lokkende verleiding, al coquetteerde Rebecca nooit bewust. En in haar goudbrandende weemoeds-oogen, die schemer van geluk en schuwheid... Op het Museumplein zouden zij allemaal een schok voelen; onthutst staan van zoo een ,,volksmeisje". Oververfijnde Leo, zoo goed als Mama en forsche Papa. Maggie zou haar aantrekkelijk nichtje uit den Jodenhoek, misschien met spontanen hartstocht woest omhelzen, maar den volgenden dag, onder snelle stemmings-wisselingen, niet meer herkennen; met hooghartige vrouwelijkheid, bits keuren en krenken en hém een ouwelijk kneutje schelden. Eg, in dolle opwinding en overdrijving, zou haar snauwend-vriendelijk toespreken, met zinneloos gewauwel over stort en, of grimmig en norsch negeeren. Hartstochtlooze Caro zou......

Maar och, het ging tóch niet. Want het kon ook verwarring, oproer zelfs veroorzaken en Uriël wilde met Rebecca niet experimenteeren. Daarom smoorde hij weer snel zijn vermetele, toch smachtende ingeving. Uriël kon Rebecca ook niets geven. Zou haar vader en zouden de graaiende, alles-verzwelgende broers onmiddellijk merken. Bovendien,... de schrikkelijke, altijd doorbrandende gelofte van Josua,... bij de nagedachtenis van zijn Judith-zaliger,... nooit, nooit, zijn leven lang niet, zouden hij of zijn kinderen met een Rozenheim iets meer uit te staan mogen hebben!

Zoo somber-strak vertelde Rebecca vader's mis-vormenden eed, Uriël na, dien hij, zoolang mensche-lijke krachten er bleven, nooit zou schenden. Er bestond geen afgrijselijker gebeuren voor hem...

Een paar avonden later wilde Rebecca, in een mild gevoel van intimiteit, Uriël's huis op het Museumplein zien: van verre... Een gril? Zij slaakte opge-