Het Volk God's, Menschenharten

162

tijdschrift onder den arm, floot snerpend, ijsachtig-ijl, terwijl hij met een stoïsch air het lamplicht opstak in de kille biljartkamer.

III.

Nu Uriël zijn nichtje Rebecca een week later weer ontmoette, was er een zóó hevig jaagverlangen in hem, dat hij niet wist wat te zeggen, toen zij opeens, wonderlijk-jong en stralend van blijheid, vóór hem stond.

Ook Rebecca zweeg.

Uriël besefte, onder al wat in hem woelde, het diepst: dat onbewuste, sterk-emotioneele, mooie meisje kón hij niet idealiseeren, wijl alles waarachtige werkelijkheid aan en in haar was; haar eigenaardige vroomheid en haar lieve schalkschheid... Ondanks de Zanddwarsstraatsche misère, uitte zij zich nooit scherp, zwartgallig of verbitterd. Wel keek zij onverhoeds diep-droefgeestig en kwam het vreemd-verzonken staren; maar nooit merkte hij prikkelende stemmings-wisselingen, dwarse nukken en overgevoelige zenuwen. Zij lachte gelijk een vogel floot, klaar, zuiver, van het hart af, en toch drong zij openmoedig door in gebrek-toestanden van vader en broers. Haar zachtzinnige verbeelding, in den geur van haar reinheid, gaf aan alles iets mee van het innig-onschuldige, het zoel-ware, het tintelend-vurige van haar eigen wezen, dat zich uitte zonder de geringste overspanning. Rebecca was en bleef voor Uriël, onder alle omstandigheden, een geheimenis van meisjesleven, ondanks haar argelooze eerlijkheid. Rustig-zacht en zangerig klonk haar stem, als een verborgenis, die zich wilde openbaren. Verlangde hij, buitensporig-ver-liefde, als een bloemblank heiligenkind haar te eieren, gelijk een Ulalume, een hemelsche burchtbruid? Rebecca te overstrooien met romantische deugden?