Het Volk God's, Menschenharten

161

Uriël, stil, kwam binnendrentelen; heel aarzelend. Hij wou Papa wat vragen. Zijn stap verzonk geruisch-loos in tapijten.

Henri bespeurde Uriël's schuwe treuzeling niet, achter den stapel kranten.

Even zacht getik op de deur. De jongste huisknecht diende bedeesd aan:

— Meneer Kok, meneer Van Maarsen en meneer Schrijvers!

— Laat binnen!... beval Rozenheim norsch, terwijl hij strak op de wemelende Beurs-lettertjes staren bleef, maar plots de bladen woest ineenfrommelde en wegsmeet.

Uriël keerde zich om. Zóó was Papa heelemaal niet te naderen.

In de hall, beneden, klonk Maggie's schrijnend-hinnikend lachje. Maggie danste, op gramofoonplaat-muziek, in haar eentje de grillig-nieuwe Rumba. Oer! Haar oogen brandden stil-diep en zwart van genot. Zij imiteerde bij buien alle danseressen. Zij was verzot op Josêphine Baker in haar bloedrood fluweel over het naakte lichaam; op step-nègres; op alle exotische dansen. Op het woest-zwijmelende, op het loom-rustieke, op de onaardsch-Javaansche, op de dolvurige Gitanen-dansen. Nu hurkte zij weer zalig als Ariman Banu......

Eg bestaarde haar zuster als een vlinderend wonder. Ook zij kon al charlestonnen, Jazz- en negersteppen,... de batteries en de claquettes dansen... Maar Maggie!... Eg huiverde van angst en vreugde.

Toen sprong zij behaagziek, broer Uriël speelsch-luidruchtig om den hals, hem herinnerend aan zijn belofte, haar naar Schiphol mee te nemen. Zij wou Bob, den Bob van Maggie zoo graag de lucht zien inschroeven.

Mr. Leo, in avondtoilet, een maangroen auto-

Men schenharten