Het Volk God's, Menschenharten

158

Henri Rozenheim had nooit anders dan geluk gekend. Al wat dwarsboomde, wist hij te overwinnen. Hij kende geen tegenstreving, mislukking. Nu hij deze wel ondervond, werd Henri zwartgalliger, bitterder opgejaagd en somberder dan zij, die altijd hadden geworsteld en gekampt met zaken-onspoed en rampen. Door zijn moedelooze inzinkingen verloor Rozenheim heelemaal het gezicht op de werkelijkheid. Neen, hij zag niet meer klaar. Angst, woede, verdriet, besloegen zijn geest, zijn verslapte energie. Zijn kommer belette hem, oplevingen te doorzien. Hij zonk al dieper weg in een soort van zenuwachtige onzekerheid. Anderhalf

jaar geleden, al die daverende tafelspeechen...... En

nu?... Van Nienhuizen, de zelfzuchtig-gekrenkte en verbetene, begon hem iederen dag al erger met valsch molest te bestoken in den rug. Er weifelde zelfs geen modus vivendi meer tusschen hen. Henri verwachtte altijd verraad, gevaar van dién kant.

Nooit had Van Nienhuizen onrust en angst in den fieren, liberalen grootmoedigerd Rozenheim gezien. Eeuwig kernige kracht, opstooting. Alleen flair, macht en overheersching. En nu? Laffe benarring, bijna angstig-kermend zwichten en zwijgzaam wegkruipen voor het verschrikkelijke lot. Van Nienhuizen's sarrende kalmte bracht Henri buiten zichzelf. Al zijn bescheidenheid had Robert versmolten. Eindelijk zou dan de vreemde gespannenheid onstuimig tusschen hen breken. Ook dit dreigen verhoogde Henri's beklemmingen. Van Nienhuizen mocht, voor zijn part, in deze fnuikende en vooze malaise, best naar den aarts-listigerd Moro overloopen of eigen affaire beginnen en een hachelijk concurrent worden! Hier zou Henri wel al de komische vloeken van zijn afnemer Jack Bride-will, den Virginiër, op willen laten losknetteren. Hij schaterlachte, alleen reeds bij de gedachte! In dézen tijd, ״voor zichzelf beginnen" en een... tartend con