Het Volk God's, Menschenharten

155

op Moro's woorden, op Moro's inzichten. Zelfs van Moro's mismaakte dochter repte hij plotseling met geveinsde bewondering.

Henri ging naar kantoor, om elf uur, verveeld. Robert was er veel vroeger dan anders; bleef luchtig, los en lachte zoowaar; hij, die nooit lachte. Maar een moedgevend woord sprak de veinzaard niet uit. Integendeel. Rozenheim's zakengenie liet Van Nien-huizen tegenover klanten, makelaars, juweliers en fabrikanten, in heimelijke gesprekken, niet meer ongemoeid. Henri negeerde tactisch heel Van Nienhuizen's huichelachtig kruipen en zijn zich gluiperig inwringen bij zakenvrienden. Rozenheim bleef leeg kletsen met makelaars en juweliers, die gebroken-van-misère erbij sjokten. Zij liepen zijn kantoor plat, huilden hun ellende uit; stonden of zaten radeloos te jammeren. Vroeger trad hij óp met al zijn zwier en luidruchtig optimisme, met zijn verbijsterend flair, zijn fabelachtig doorzicht en kennis van beurstoestanden. Vroeger, verloren in berekeningen over wereldzaken, met De Brakelaar, bleef al zijn opgewektheid voor de men׳ schen om hem heen zoo meeslepend-suggestief, dat ieder bij Rozenheim een ״pondje kracht" en een glaasje prikkelenden ״Rijnwijn" kwam halen. Juwelier Schrijvers had gelijk. Vroeger verborg hij diep, diep, eigen huiveringen voor zaken-ondergang. Hoe uitdagend en moed-insprekend stond hij niet in het eerste oorlogsjaar tegenover vernietigings-profetieën van vak en industrie! Zijn Napoleontisch doorzicht ontrukte hem zelfs aan alle slagveld-verschrikkingen. Een ieder sprak toen van Rozenheim's handelsgenie, van zijn stout-combineerenden geest en zijn overstelpendgullen aard. Maar ook van Rozenheim's begoochelende stuurmanskunst; zijn ongehavend doorzeilen tusschen eigenwijze, inhalige, nijpend-ijdele klanten en kooplieden van alle kanten. Vroeger, schoon vaak