Het Volk God's, Menschenharten

154

er het eerst aan gelooven,... Robert van Nienhuizen, de boetedoener. Maar die schijn-nederig-cynische gluiper met de blond-sluike haren en de fletsblauwe oogen, die krenker in het geniep, die even heimelijk kon veinzen als brutaal uit den hoek springen, die man wist van al zijn hebben en houden! Hoe had hij zich de laatste dagen weer niet smuigerig, gretig-instemmend geworpen op de lichtkrenkende woorden van Van Berkelaar, die zoo kleineerend kon praten over Joodsche mentaliteit in het volk......

Die Robert wist alles van zijn tweespalt en hoe wankel Henri stond met zijn ontzaglijken stock; hoe nijpend de credieten werkten, hoe schaarsch de bank-relatie's werden. Nu Van Nienhuizen zijn hooge machtspositie verloor, zou deze zich eerst met be-wusten drang ontmaskeren of wreken. Zou deze brein-sterke kerel, Rozenheim's zaken onthullen aan groote afnemers, op voordeeltjes belust; aan smiech-tige collega's vooral, die in wangunst aasden op een ander's ondergang en vernietiging. Want de crisis ging tekeer als een kolderaar in een paarden-slacht-huis. Amerikanen bleven weg. Deze week weer

érger...... Niemand kocht, niemand begeerde goed.

Robert van Nienhuizen groeide in Rozenheim's stik-duisteren onspoed. Vandaag nog klonk er een gesmoorde klankjubel in zijn stem, toen hij Henri de heele terugzending uit Duitschland, van kunstrobijnen en smaragden vertoonde.

Al zijn afzetgebieden verkrompen. Was zulk wroegingloos verraad tegen zijn beschermer, niet iets monsterachtigs en laagzieligs? Robert's koele onge-naaklijkheid scheen onder Rozenheim's misère te smelten. Van Nienhuizen scheen op een spiraalveer te leven. Hij werd bij schokken veel spraakzamer, opgewekter en sadistischer in booze ondergangs-voor-spellingen. Telkens herriep Robert zich in gesprekken,