Het Volk God's, Menschenharten

153

kromp van angst, om alle rampen, die hij in wanhoops-benauwing nog verwachtte. De heele industrie lag gebroken. En juwelier Dozy wist zijn eer te bewaren. Wat wilden zijn collega's? In de Diamantbeurs op het Weesperplein, wemelde alles dooreen. Soms doken zelfs groote juweliers naar boven, om in te koopen. Koop maar in, chips, minderwaardig-brokkantige

goederen...... al hiette je Walvis of De Beer, Van

Nierop of Van Beem,... je ging verloren tusschen de makelaars en eigenwerkmakers; groote en kleine scharrelaars. Je kon je zóó wel bedanken van de Beurs, als het niet zonde was voor je driehonderd pop inkoopgeld. Want de handel bleek toch totaal kapot!... Zoo zuchtte juwelier Dozy zijn nood uit bij Rozenheim. En de klager had gelijk, vond Henri. Tartend en onberekenbaar waren de prijsverschillen in geslepen; natuurlijk alleen als gevolg van het knoei-verschil in ruw-prijzen, waar tegenover ook het Lon-densch Syndicaat verzonk. Geen waanzinniger toestand denkbaar! Want in andersoortige, vroegere crisissen bleven ruw-prijzen en loonen onaangerand. Maar het wisselen en tuimelen bracht nu juist onrust en beving bij het koopen. Je kon, op hetzelfde moment, dat je verkocht, — deze dagen alleen een beetje ordinaire melee's en rommel, — en inkocht, weer verliezen terwijl je den vooraad probeerde aan te vullen. Och, er was wel een beetje vreemdelingen-bezoek, maar veel valsch geschitter. Henri moest bij het sorteeren en verwerken van inferieur pruts zich honderdmaal meer uitputten dan vroeger. En dan verkocht hij niets noemenswaards, noch hier, noch in Parijs, noch in Antwerpen. Tegen de erbarmelijke Amerikaansche en Europeesche markt bestond geen zelfverdediging meer voor hem...

Misschien, misschien moest wel de duurste van allen