Het Volk God's, Menschenharten

151

en tragischer, zijn menschelijke eenzaamheid beseffen liet.

Alles zou worden bezuinigd. Er moest snel ingegrepen. Henri had, — in al deze dingen laksch, — al veel te lang geaarzeld. Bezuiniging in het huishouden, maar ook in zaken, op kantoor. Ze lachten hem allemaal uit, om zijn Don Quichottisme en apodictie. Nog

kort geleden lachte hij hun uit...... Henri verachtte

bekrimping, loon-aftroggeling, irrationeele spaarzaamheid ten koste van anderen. Rozenheim genoot óók het leven in en door luxe. Hij beminde het schitterende en weelderige, ook voor zijn Esther en zijn kinderen... Wat de groote makelaar-in-geslepen, Van Maarsen vermocht, dat had hij nooit verstaan. Schatrijk zijn en

doodzuinig blijven! Alles...... op een velletje papier

ziftend uitgerekend. Die blééf millioenair. Maar Van Maarsen had nochtans teisterende zorgen en benauwenissen. Van Maarsen had ook een brutalen mond over Henri's levensstijl en royaliteit; over zijn auto's, chauffeur, over huurknechten en het dure academieleven van al zijn kinderen. Maar de groot-vermogende Van Maarsen behoefde ook niet te bezuinigen, omdat hij nooit anders gedaan had en nog deed... Emmanuel Moro bleef intrigantesk Henri in alle handelskringen belasteren over zijn buitensporig vertoon en ongehoorde uitgaven. De heel vermogende juwelier Schrijvers roddelde niet mee en Joseph Kok snauwde Moro woedend terug...

— Henri, noh,... weet zelf wel wat ie doen of late mot......

Precies iets voor den doodeerlijken Joseph Kok, die altijd smakkend zabbelde op iets lekkers; die reeds alle leed van de wereld over zich uitgestort had gekregen, zich ergerde noch verbitterde; zich aan zijn lot onderwierp, nooit lasterde of door wangunst werd opgevreten, als Moro en Kannegieter. Joseph Kok