Het Volk God's, Menschenharten

135

afbraak in de Zandstraat. Zoo iets smerigs zag je nou op de heele wereld niet. Midden in het woelende stadsverkeer, heipaal op heipaal! En hij was au keran! Want Sallie Blik had overal gewoond: in White-chapel, in Parijs, in Duitschland en in Amerika. En altijd onder de haute-finance! Blik sprak ״alle tale" en gooide krom en scheef ״alle tale" door zijn Jiddisch Hollandsch heen. Vooral wanneer hij zich ergerde, zooals nu... om die lawaaizieke slooperij in de Zand׳ straat. De heele Jodenhoek ging naar den bliksem. Toch... had hij maar het gevelsteentje met ״de Stal in 't Nuland" erop, kunnen bemachtigen!

— Wat heb je an zoo'n stukkie steen?... vroeg Josua onnoozel.

— Nee, dié is goed!... Wat 'n gogme!... Dié is

goed! II dit kelleke sjooz!.....'t Nuland", man, zoo

hiette je straat... 't ״nuwe" land... Hiet ophede de Zandstraat!

Josua, verstrooid, half begrijpend:

— Noh?

— Noh... noh?...

— Noh?...

— Noh?... Daar stong 'n stal... il parait... Ik geef je nóg 'n marge voor om te begrijpe...

— En je zeit, op 'n gevelsteen?...

Sallie's sluw vogelenbakkes verwrong van het lachen...

— Sjimjismereine...... wat 'n kop...... ekoet!......

Ekoet!......

— Noh?... stotterde Josua, onthutst om zijn domheden.

— Je heele Zandstraat was vroegers één sjtinkende moeras,... geregeld 'n walmende poel!

— Noh?... vroeg Josua él onbevattelijker en verlegener, zich het vroom-baardige gezicht bewrijvend.

Au keran: au courant. — Gogme: verstand. — II dit kelleke sjooz: il dit quelque chose, — Sjimjismereine: lieve God. — Ekoet: écoute.