Het Volk God's, Menschenharten

131

over Simcihath Thora, over den Ghatan Thora en Chatan Berësjiet, gelijk ze opgetooid te pronk hadden gezeten vóór de Hechal van de Groote Synagoge... Juist verklaarde Igmaniz Algoede's woord uit Leviticus: ״Weest heilig, want heilig ben Ik, God, uw God"... Avondlicht groezelde flauwe glansvegen over het pronkkastje achter Hereira's rieten leunstoel, die kraakte en kreunde onder iedere beweging van zijn klein lichaam. Zijn rood kalotje duwde Josua telkens achter- en vooruit, terwijl hij Igmaniz' verklaringen verrukt beaamde. De Galliciër had hem pas bijgebracht, wat eigenlijk zelfbesef in hoogeren zin be-teekende. De Booze poogde altijd den mensch van eigen, diepere natuur af te voeren. Hij verhinderde hem als het ware, tot zichzelf in te keeren. Want leerden de Chassidiem niet: zoodra een mensch tot zichzelf inging, besefte hij schrijnend zijn zondig bestaan. Alle menschen moesten zich in God verheugen. Dan eerst omkringt hen de koele vlam van de Shegina. Alle ander geluk is schijngeluk...

Josua, in eigen gemijmer mompelde voort. Vrome Itsek Davids van de Markensteeg, plukte hem iedere syllabe van de lippen. Zijn uitpuiloogen sloot hij telkens traag en opende hij nog trager. Uit louter ontzag. Itsek's asthmatische borst piepte en reutelde en hij riekte naar pekel. Oom Salomon's naïeve ״versta wèl's" klonken luidop als een slagbel. Woor-denbevleier en praatvaar Salomon genoot van Josua en Igmaniz; al treurde hij van binnen om zijn, gisteren bij Oorne Jan verstanen huwelijksring. Bracht ongeluk, mompelde tante Truddie.

Salomon schrok.

Slemazzel... versta wèl!... Addesjim, nóg meer ongeluk?...

Tante Truddie sarde en hield vol:

Simchath Thora: Vreugde der Wet. — Chatan Thora en Chatan Berësjiet: Bruidegoms der Weit. — Hechal: Thora-schrijn. — Shegina: Majesteit God's.