Het Volk God's, Menschenharten

129

zichzelf misschien te beperkt, te fanatisch, te eenzelvig, maar hem scheen iedere ontlading van hartstocht óm den hartstocht, een rampzalige vernietiging van het teederste geluk tusschen menschen, die elkaar behoorden. Hij voelde de liefde van geheel godde-lijken oorsprong en al wat ernaast of er onder bleef, beneveling, vervreemding, verlaging, smartelijke verscheuring, een ten gronde gaan.

Toch doorleefde Uriël zijn liefde niet als een be-grensd-zelfzuchtig in elkaar verzinken; een verdubbeling van twéé egoïstische, hoogdravende Ikken. Eêr als een volkomen twee-eenheid, die tezaam als eenheid, alles van het bestaan in zich opnamen en verwerkten. Dus geen zwijmelende koestering van elkaar, maar het volledigste, diepste en innigste leven van twee wezens, die zich als één in het wereldgebeuren stortten.

Uriël voelde niets voor een cerebraal-gewonnen rein-leven-ideaal, voor ,,hooger leven' '-drukdoenexij en al dezen moreelen rimram meer. In zichzelf voelde Uriël, dat de zinnelijke verrukking geen ascetische verloutering behoefde. Ze was een schoone, diepe en heilige drift. Zijn zusters en Leo schenen dat te bespotten. Zij noemden het een verlept Jan Klaassenspel van een houten hark. Maar hém schonk alleen zulk liefdegevoel een overstelpend geluk. Hij onderging niet de hongerige bezwijming van het Hooglied, noch voelde hij iets voor opgeschroefde mannenkuischheid. Toch minachtte hij de idee, dat een jongen eerst ״geleefd" moest hebben vóór hij een liefdevrouw naderde. Al die overwegingen trouwens waren hem fel-antipathiek. Hij handelde niet uit systeem-inzicht. Zijn heele grondwezen, zijn spontaanste natuur in volle onbewustheid sprak er zich in uit, snakte naar deze oplossing. Hij had alleen maar te luisteren naar zijn innigst verlangen, zonder de geringste vooropge-

Menschenharten.