Het Volk God's, Menschenharten

128

Uriël behoorde tot de zeldzame mannen, die spontaan verfoeiden en walgden van halve en heele geslachtelijke daden zonder liefde-verlangen. Hij vermocht in stille geestdrift, maar oneindig diep van innerlijke kracht en werking, hoe verborgen ook voor anderen, slechts één wezen te beminnen. Tot zijn laatsten ademsnik zou hij alleen dat ééne wezen be-geeren, zien, behouden, en niets daarvoor in de plaats stellen. Uriël kón zich geen andere saam-eenheid indenken, wijl hij geen behoefte had aan sexueele bevrediging buiten zulk een heilige verbindings-daad. Uriël beleefde liefdetrouw als een sacrament. Liefde was voor hem nooit uit toeval-ontmoetingen, maar uit geheimzinnige lotsbestemming geboren. Dit juist bleef Uriël het grootste levensraadsel en niet de wisselge-voelens in liefde. Zijn meisje zag hij in Lohengrinach-tig, zwaanblank licht. Was dat nu weer ouderwetsche romantiek? Mooglijk. Het bleef éven wonderlijk. Zoo ervoer hij zijn hoogste idealiteit, onder eigen liefdesbewustwording; idealiteit die hij niet buiten zijn hart om formuleerde, maar die rechtstreeks uit zielsbe-hoefte opbloeide als een levende geluksleer. Zooals Novalis minde, zoo had hij lief; alleen het allerzuiverste en reinste. Maar tegelijk verachtte hij valsche deugddoeners en valsche frazen-raisonneurs. Hij volbracht geen worsteling in zichzelf, met opjagende begeerten, welke hem teisterden. Iedere dubbele drift scheen Uriël een bezoedeling. Zusters en broer Leo, met wie hij zelden over dat diep-persoonlijke, dat geheel eigene en kiesche sprak, schimpten hem nu al een saaien Piet, een kuischen Jozeph. Deerde niet. Want het was uiting van zijn diepste waarachtigheid, ontdaan van leugenzieke zelfbegoocheling of zelfmisleiding. Uriël huiverde van al wat hij ontwaarde in liefdes-verhoudingen van anderen, al rilde hij van zoogenaamde zedelijkheids-problemen. Uriël was in