Het Volk God's, Menschenharten

127

zaamheidsgevoel en haar telkens terugkeerend afgrijzen van Uriël's vader.

Ook Uriël kon zich nauwelijks voorstellen wait er gebeuren ging, als doldriftige Papa het werkelijk van hun tweetjes vernam!...

Toen hij van Rebecca wegging, bleef er iets heel zachts en fijns op den stillen weg naar huis, in Uriël zingen. Vroeger zou hij zulke teederheden met zelfironie gehekeld, ontgoocheld hebben...... O, veel van

haar wezentje leek hem nog een onontraadselbaar wonder. Dit ongeschoolde meisje wist niets en wist alles. Zij was, of heel zwijgzaam, schuchter, teeder, of uitgelaten, doorstoeid van humor en verdichtselende levensdrift. Haar oogenheimwee kon treurig glanzen en melancholisch uitschijnen; dan onverwachts in het zielsreine kijken een jubelend lachen mengen; een bijna zwijmelend-stille vurigheid. Hij, heelemaal boek, gepeins, zinnelooze opvoeding,... zij, natuur, zonder zelfherkenning. Tusschen Rebecca's lange, zij-zachte wimpers schreed haar droom als een sprokerige kaarsvlam voort. Met ontstellende louterheid vroeg zij Uriël allerlei hachelijke dingen, — eigenlijk zielecom-plexen, — maar kiesch en argeloos en wachtend op verklaring, als een kind. Daarna de schuwe genade in haar blik, die hem verstomde. Zoo groote, ongeschonden zuiverte en romantiek, zonder geringste berekening, bijbedoeling of zoetsappigheid, had Uriël niet mogelijk geacht in een ״onbeschaafd" meisje.

Eén ding echter voelde Uriël, tusschen keer en wending van al het gebeuren, onwrikkelijk-zeker: dat Rebecca de eenige vrouw zou wezen, die hij met heel zijn levensdrang begeerde.

Uriël Rozenheim was een geboren monogaam-natuur. Zijn gansche geestelijke en erotische bestaansdrift verstrengelde zich met een allerhoogst, kuisch liefdegevoel.