Het Volk God's, Menschenharten

126

lijk, vol kinderlijke charme, met drift en gloed, en haar stem zóng zoo zacht, zoo weemoedig-helder en bezielend. Wat voor bruisend-begoochelende klanken hoorde hij toch in haar simpele woordjes? Allereerst een innige, zoete overgave. Dan den fijn-tastenden toon, den alles-vervullenden liefde-toon, de heimelijke streeling, het geluk, de bedwongen hunkering. Het was als een schuchter geuren van een seringentak in donkere kamer. En eindelijk haar lichamelijke bekoring, zoo argeloos om onmiddellijk te misbruiken, wanneer niet een snijdende, hemelhooge trots brandde in de oneindig-smeeklijk-zachte oogen...

Soms kon Uriël haar niet bijhouden, zoo fier-snel liep zij, rank, wieglend en danslicht van stap. Hij scheen nu de eenige, met wien zij over haar verafgode moeder sprak. Maar met zulk een dwepende, opzwalpende adoratie en ontroering, dat Uriël stil, zichzelf geheel in haar nabijheid uitwischte. Soms werd het weieens een opstuivende hartstocht in Rebecca, als ze vertelde wat zij van oom Salomon gehoord had; van moeders engelachtige goedheid, van haar vroom-geduldige overgave en hoe Judith alles, alles voor vader had gedaan en gelaten. Bij die woorden snikte Rebecca; trampelde zij met haar voeten. Dan gooide zij ook haar afkeer van de Zanddwars-straatsche werkelijkheid eruit en van vader's nooddruft, al bad hij altijd met sidderend-bewogen stem:

— Geloofd zijt Gij, Eeuwige, Gij Schild van Abraham!... Dan kon zij die rijke, zwetsende, zorgelooze zusters van Uriël niet luchten; haatte zij alle baatzucht, verwendheid en weelde. En ze bekende het Uriël zoo bitter, dat hij zich opnieuw verbaasde over Rebecca's hortenden toorn, haar plotse, felle zielskracht en eigenwaarde. Onder Rebecca's scherpte brandde haar versmeten smart als een vuur... Zou het wel gaan,... zij samen? Overmand werd zij dan door haar een