Het Volk God's, Menschenharten

123

tafelgasten gaf Uriël slechts ergernis, nu hij zich pas 's middags in Menasse ben Israël had verdiept. Het klonk hem als straatmare en ijdel geklap... Ook de plotselinge levendigheid van Papa prikkelde Uriël hevig. Leo bralde wat precieus-geraffineerds over Montesquiou-Fezenca's ״Le chef des odeurs suaves" en schimpte toen onverhoeds op de Hollandsche demi-mondaines-café's ״Chez Gaston", een zielig Thor-beckepleiniaantje, ״Le Helder", eigenlijk ״Le Donker"; altegader incarnate paviljoens van fatsoen en zedelijkheid... ״Splendid",... een Taverne van stroo...

Henri onderbrak het gesprek om Esther en de meisjes, maar dié gierden teugelloos. Luchthartige Maggie wou de lorrenkrotten zelfs niet zien, met de stil-dreigende dronkenlappen.

— Doodgewoon,... onooglijk burgerlijk!... Soepkippen! In Parijs zijn de taartjeswinkels gevaarlijker, aanstootelijker,... hoonde Maggie met hinniklach]"es.

Franschen en Amerikanen begluurden elkaar een beetje sip...

Mama keek gepijnd naar Uriël. Het smartte hem, maar hij kón haar nog niets troostends zeggen. Hij keurde zijn fiere moeder niet meer stil-vereerend, als een Murillo-Madonna met den Moorsch-gouden oogengloed, ondanks haar teêr-mooi gelaat,... van het oogenblik af, dat zij zich zoo ignobel, zoo hardvochtig had verzet tegen zijn gang naar de Zanddwarsstraat. Van het moment waarop hij Rebecca gesproken en zoo lief had gekregen. Papa was allen weelderigen zwier en het gentlemanlijke kwijt. Scherpe angst en nijpende zorgen teisterden hem grauw. Rozenheim peinsde en rookte de muren zwart. Papa ijsbeerde grommend, norsch, en rekende. De ,,ridder van de zon", vroeger vol begeerte naar licht, glans en praal, scheen in nevelen ondergegaan. Ook met hém kon Uriël geen woord meer wisselen. Papa begreep niets meer van